Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2017

ΠΑΥΛΟΣ ΦΩΤΙΟΥ- Ο τέως Ραββίνος της Ισραηλινής Κοινότητας της Άρτας,που έγινε Ορθόδοξος την Κυριακή της Πεντηκοστής του 1952.


                         Εβραϊκή συναγωγή στην Άρτα

Μια συγκλονιστική μαρτυρία

«Τον Παύλο Φωτίου, είχα γνωρίσει σε χώρους και περιβάλλοντα ιερών ναών και κηρυγμάτων στην Αθήνα  και κατ΄επανάληψη σε συζητήσεις τον είχα ακούσει να κάνει λόγο για την στροφή του από την εβραική θρησκεία στην Ορθόδοξη Χριστιανική πίστη.Όταν μιλούσε τον ακούγαμε με δέος και συγκίνηση και του κάναμε σχετικές ερωτήσεις. Ζούσε έντονα τη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας. Η μορφή του, η φυσιογνωμία του, απέπνεε σεβασμό, «μύριζε » λιβάνι. Θα αναφέρω ένα συγκεκριμένο περιστατικό από την γνωριμία μου με τον Παύλο Φωτίου, του οποίου υπήρξα αυτόπτης μάρτυς. Απ΄ό,τι μπορώ να θυμηθώ συνέβη μεταξύ των ετών 1960-1962-στην Αθήνα.
Ήταν Μεγάλη Πέμπτη βράδυ και βρεθήκαμε σε ναό των Αθηνών για την ακολουθία των Σεπτών Παθών.

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Το Ευαγγέλιο και ο Απόστολος της Κυριακής 19 Αυγούστου 2017 : η παραβολή των μυρίων ταλάντων

 Ἀνεξικακία, τὸ κλειδὶ τοῦ Παραδείσου

Ἀνεξικακία, τὸ κλειδὶ τοῦ Παραδείσου
   Εὐαγγέλιον Κυριακῆς 20 Αὐγούστου 2017, ΙΑ΄ Ματθαίου (Ματθ. ιη΄ 23-35)
   Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην· ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ βασιλεῖ, ὃς ἠθέλησε συνᾶραι λόγον μετὰ τῶν δούλων αὐτοῦ. ἀρξαμένου δὲ αὐτοῦ συναίρειν προσηνέχθη αὐτῷ εἷς ὀφειλέτης μυρίων ταλάντων. μὴ ἔχοντος δὲ αὐτοῦ ἀποδοῦναι ἐκέλευσεν αὐτὸν ὁ κύριος αὐ­τοῦ πραθῆναι καὶ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ τὰ τέκνα καὶ πάντα ὅσα εἶχε, καὶ ἀποδοθῆναι. πεσὼν οὖν ὁ δοῦλος προσε­κύνει αὐτῷ λέγων· κύριε, μακροθύμησον ἐπ’ ἐμοὶ καὶ πάντα σοι ἀποδώσω. σπλαγχνισθεὶς δὲ ὁ κύριος τοῦ δούλου ἐκείνου ἀπέλυσεν αὐτὸν καὶ τὸ δάνειον ἀφῆκεν αὐτῷ. ἐξελθὼν δὲ ὁ δοῦλος ἐκεῖνος εὗρεν ἕνα τῶν συνδούλων αὐτοῦ, ὃς ὤφειλεν αὐτῷ ἑκατὸν δηνάρια, καὶ κρατήσας αὐτὸν ἔπνιγε λέγων· ἀπόδος μοι εἴ τι ὀφείλεις. πεσὼν οὖν ὁ σύνδουλος αὐτοῦ εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ παρεκάλει αὐτὸν λέγων· μακροθύμησον ἐπ’ ἐμοὶ καὶ ἀποδώσω σοι. ὁ δὲ οὐκ ἤθελεν, ἀλλὰ ἀπελθὼν ἔβαλεν αὐτὸν εἰς φυλακὴν ἕως οὗ ἀποδῷ τὸ ὀφειλόμενον. ἰδόντες δὲ οἱ σύνδουλοι αὐτοῦ τὰ γενόμενα ἐλυπήθησαν σφόδρα, καὶ ἐλθόντες διεσάφησαν τῷ κυρίῳ ἑαυτῶν πάν­τα τὰ γενόμενα. τότε προσκαλεσάμενος αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ λέγει αὐτῷ· δοῦλε πονηρέ, πᾶσαν τὴν ὀφειλὴν ἐκείνην ἀφῆκά σοι, ἐπεὶ παρεκάλεσάς με· οὐκ ἔδει καὶ σὲ ἐλεῆσαι τὸν σύνδουλόν σου, ὡς καὶ ἐγώ σε ἠλέησα; καὶ ὀργισθεὶς ὁ κύριος αὐτοῦ παρέδωκεν αὐτὸν τοῖς βασανισταῖς ἕως οὗ ἀποδῷ πᾶν τὸ ὀφειλόμενον αὐτῷ. Οὕτω καὶ ὁ πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν, ἐὰν μὴ ἀφῆτε ἕκαστος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν τὰ παραπτώματα αὐτῶν.

Θέλουμε "κάτι" από την Εκκλησία, αλλά όχι το Χριστό...




Ευχή (φωτο από εδώ) 

Η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου αναγνώστες, το έχουμε τονίσει και στο παρελθόν, ότι είναι το σώμα Του Χριστού παρατεινόμενο στους αιώνες. Όταν μιλούμε για Χριστό εννοούμε και την Εκκλησία Του και το αντίστροφο όπου και η Εκκλησία εκεί και ο Χριστός.
Μία άρρηκτη σωστική σχέση όπως τονίζεται στην προς Εφεσίους επιστολή του Αποστόλου Παύλου, στη γνωστή μας περικοπή που αναγιγνώσκεται κατά την ιερουργία του Γάμου (προς Εφεσίους 5, 35-36): «…..ὁ Χριστὸς εἶναι κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, καὶ αὐτός εἶναι σωτήρας τοῦ σώματος (τῆς Ἐκκλησίας). …. ὁ Χριστὸς ἀγάπησε τήν Ἐκκλησία καὶ θυσιάστηκε γι᾿ αὐτή, γιὰ νὰ τὴν ἁγιάσει, ἀφοῦ τὴν καθαρίσει μὲ τὸ ἅγιο βάπτισμα μὲ τὸν λόγο τῆς ἐπικλήσεως ποὺ τὸ συνοδεύει, καὶ στὴν συνέχεια νὰ τὴν στήσει στὸ πλευρό του σὰν νύμφη ἔνδοξη τὴν Ἐκκλησία, χωρὶς νὰ ἔχει στίγμα ἢ κηλίδα ἢ κάτι τέτοιο, ἀλλὰ νὰ εἶναι ἁγία καὶ ἄμεμπτη. .…τὴν τρέφει καὶ τήν περιθάλπει, ὅπως καὶ ὁ Κύριος τὴν Ἐκκλησία· γιατὶ εἴμαστε ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, ποὺ ἀποτελοῦμε τήν Ἐκκλησία, μέλη ἀπὸ τὸ σῶμα του, ἀπὸ τὴν σάρκα του καὶ ἀπὸ τὰ ὀστά του· ….Τὸ μυστήριο τοῦτο εἶναι μεγάλης σημασίας καὶ ἐγὼ τὸ παρομοιάζω (παραλληλίζω) μὲ τὸν δεσμὸ πού ἔχει ὁ Χριστός μὲ τὴν Ἐκκλησία.» 

Επομένως όταν μιλούμε για τον Χριστό πρακτικά στο σήμερα, εννοούμε το σώμα και το αίμα Του, κατά την μετοχή μας στη Θ. Λειτουργία και την Θ. Μετάληψη. Εννοούμε την μελέτη κατά την ανάγνωσή ή την ακρόαση των Θείων Λόγων Του, στο Ιερό Ευαγγέλιο και γενικότερα στην Αγία Γραφή. Εννοούμε την καλή γνώση και τήρηση των Θείων Του εντολών, με τις οποίες κάνουμε ζωή πνευματική, σύμφωνα με τις οντολογικές μας προδιαγραφές και είναι μια έμπρακτη ένδειξη αγάπης εκ μέρος μας, ότι όντως αγαπούμε και σεβόμαστε τον Θεό, υπακούοντας στο άγιο θέλημά Του.  Τέλος όταν μιλούμε για τον Χριστό, σημαίνει αυτή η αδιάλειπτη «επι-κοινωνία» και προσευχή μαζί Του, κάτι που για τους προχωρημένους υπερβαίνει σε ένταση και συχνότητα ακόμη και την εισπνοή και εκπνοή της απαραίτητης για την βιολογική ζωή μας, αναπνοής.

Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

Τι είναι το Πετραχήλι; Τι συμβολίζει;


Σε κάθε ιερό Μυστήριο βλέπουμε τον ιερέα να φορά το Επιτραχήλιο (πετραχήλι).
Το ερώτημα είναι για ποιό λόγο το φορά ο ιερέας;

Όπως έχουμε τονίσει και σε άλλα μας άρθρα, είναι πολύ σημαντικό στον Χριστιανό Ορθόδοξο να γνωρίζει την πίστη του και όσα συμβαίνουν κυρίως κατά την ώρα της Θείας Λειτουργίας.

Το να βρισκόμαστε απλώς μέσα στον ιερό ναό και να παρατηρούμε ως θεατές ένα ''έργο'' που δεν καταλαβαίνουμε, δεν έχει κανένα νόημα και φυσικά κάτι τέτοιο δεν οικοδομεί πνευματικά.
Ως Χριστιανοί Ορθόδοξοι καλούμαστε να γνωρίζουμε όλα όσα αφορούν στην πίστη μας αλλά και όσα αφορούν στον Ναό.

Στο παρόν άρθρο θα δούμε μερικά πράγματα για το πετραχήλι.

Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

Σεβ. Μητροπολίτoυ Γόρτυνος Ιερεμία, ΝΑ ΤΙΜΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΑΓΑΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ




Χριστιανοί μου, νά ἀγαπᾶμε, πολύ νά ἀγαπᾶμε καί νά τιμᾶμε τήν Παναγία μας. Καί συγκεκριμένα σᾶς λέγω τά ἑξῆς:

(α) Σέ ὅλα τά σπίτια νά ὑπάρχει εἰκόνα τῆς Παναγίας. Δέν νοεῖται σπίτι ὀρθοδόξου χριστιανοῦ πού νά μήν ἔχει εἰκόνα τῆς Παναγίας. Καί τήν εἰκόνα αὐτή νά τήν δεικνύετε ἰδιαίτερα στά νέα σας παιδιά καί τά ἐγγόνια σας.