Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

Κυριακή των Μυροφόρων - π. Αθανάσιος Μυτιληναίος

Ο Αρχιμανδρίτης π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Καθηγούμενος
της Ι. Μ. Κομνηνείου- Στομίου Λαρίσης υπήρξε ένας από τους πιο διακεκριμένους και δημοφιλέστερους Ορθόδοξους ομιλητές του 20ου αιώνος. Ο λόγος του πάντοτε μεστός, προσεγμένος, επιστημονικός αλλά συνάμα κατανοητός και προσιτός ακόμη και για τους πλέον απλοϊκούς ακροατές του. Όντως μπορεί να χαρακτηριστεί ως θεολογικός και πεφωτισμένος που έθρεψε και τρέφει πλήθη πνευματικά πεινασμένων ανθρώπων. Εκτός από τον θησαυρό των εκατοντάδων ομιλιών του ας έχουμε και την ευχή του.
(Εισαγωγικό σημείωμα I.M. Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου)



 

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΚΑΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ (ΜΕ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ)



ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ


Ἰσχύς μου καί ὕμνησίς μου ὁ Κύριος.

Στίχ. Παιδεύων ἐπαίδευσέ με ὁ Κύριος.

Πράξεων τῶν Ἀποστόλων τό Ἀνάγνωσμα.
Κεφ. ΣΤ’ 1-7


ΑΡΧΑΙΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

1 Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις ταύταις πληθυνόντων τῶν μαθητῶν ἐγένετο γογγυσμὸς τῶν Ἑλληνιστῶν πρὸς τοὺς Ἑβραίους, ὅτι παρεθεωροῦντο ἐν τῇ διακονίᾳ τῇ καθημερινῇ αἱ χῆραι αὐτῶν. 2 προσκαλεσάμενοι δὲ οἱ δώδεκα τὸ πλῆθος τῶν μαθητῶν εἶπον· Οὐκ ἀρεστόν ἐστιν ἡμᾶς καταλείψαντας τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ διακονεῖν τραπέζαις. 3 ἐπισκέψασθε οὖν, ἀδελφοί, ἄνδρας ἐξ ὑμῶν μαρτυρουμένους ἑπτὰ, πλήρεις Πνεύματος ἁγίου καὶ σοφίας, οὓς καταστήσομεν ἐπὶ τῆς χρείας ταύτης· 4 ἡμεῖς δὲ τῇ προσευχῇ καὶ τῇ διακονίᾳ τοῦ λόγου προσκαρτερήσομεν. 5 καὶ ἤρεσεν ὁ λόγος ἐνώπιον παντὸς τοῦ πλήθους· καὶ ἐξελέξαντο Στέφανον, ἄνδρα πλήρη πίστεως καὶ Πνεύματος ἁγίου, καὶ Φίλιππον καὶ Πρόχορον καὶ Νικάνορα καὶ Τίμωνα καὶ Παρμενᾶν καὶ Νικόλαον προσήλυτον Ἀντιοχέα, 6 οὓς ἔστησαν ἐνώπιον τῶν ἀποστόλων, καὶ προσευξάμενοι ἐπέθηκαν αὐτοῖς τὰς χεῖρας. 7 καὶ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ηὔξανε, καὶ ἐπληθύνετο ὁ ἀριθμὸς τῶν μαθητῶν ἐν Ἱερουσαλὴμ σφόδρα, πολύς τε ὄχλος τῶν Ἰουδαίων ὑπήκουον τῇ πίστει. 8 Στέφανος δὲ πλήρης πίστεως καὶ δυνάμεως ἐποίει τέρατα καὶ σημεῖα μεγάλα ἐν τῷ λαῷ. 9 ἀνέστησαν δέ τινες τῶν ἐκ τῆς συναγωγῆς τῆς λεγομένης Λιβερτίνων καὶ Κυρηναίων καὶ Ἀλεξανδρέων καὶ τῶν ἀπὸ Κιλικίας καὶ Ἀσίας συζητοῦντες τῷ Στεφάνῳ, 10 καὶ οὐκ ἴσχυον ἀντιστῆναι τῇ σοφίᾳ καὶ τῷ πνεύματι ᾧ ἐλάλει. 11 τότε ὑπέβαλον ἄνδρας λέγοντας ὅτι Ἀκηκόαμεν αὐτοῦ λαλοῦντος ῥήματα βλάσφημα εἰς Μωϋσῆν καὶ τὸν Θεόν· 12 συνεκίνησάν τε τὸν λαὸν καὶ τοὺς πρεσβυτέρους καὶ τοὺς γραμματεῖς, καὶ ἐπιστάντες συνήρπασαν αὐτὸν καὶ ἤγαγον εἰς τὸ συνέδριον, 13 ἔστησάν τε μάρτυρας ψευδεῖς λέγοντας· Ὁ ἄνθρωπος οὗτος οὐ παύεται ῥήματα βλάσφημα λαλῶν κατὰ τοῦ τόπου τοῦ ἁγίου καὶ τοῦ νόμου· 14 ἀκηκόαμεν γὰρ αὐτοῦ λέγοντος ὅτι Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος οὗτος καταλύσει τὸν τόπον τοῦτον καὶ ἀλλάξει τὰ ἔθη ἃ παρέδωκεν ἡμῖν Μωϋσῆς. 15 καὶ ἀτενίσαντες εἰς αὐτὸν ἅπαντες οἱ καθεζόμενοι ἐν τῷ συνεδρίῳ εἶδον τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡσεὶ πρόσωπον ἀγγέλου.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Ἐκεῖνες τίς μέρες, καθώς μεγάλωνε ὁ ἀριθμός τῶν μαθητῶν, ἄρχισαν νά παραπονιοῦνται οἱ ἑλληνόφωνοι πιστοί ἐναντίον τῶν ἑβραιοφώνων, ὅτι στήν καθημερινή διανομή τῶν τροφίμων δέν φρόντιζαν τίς ἑλληνόφωνες χῆρες ὅσο ἔπρεπε. Τότε οἱ δώδεκα ἀπόστολοι σύναξαν ὅλους τούς μαθητές καί τούς εἶπαν: «Δέν εἶναι σωστό ἐμεῖς ν’ ἀφή-σουμε τό κήρυγμα τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καί νά ἀσχολού-μαστε μέ διανομές τροφίμων. Φροντίστε, λοιπόν, ἀδελφοί, νά ἐκλέξετε ἑφτά ἄνδρες μέ καλή φήμη, γεμάτους ἀπό τή σοφία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Θά ὁρίσουμε αὐτούς νά κάνουν αὐτό τό ἔργο, κι ἐμεῖς θά ἀφιερωθοῦμε ἀποκλειστικά στήν προσευχή καί στό ἔργο τοῦ κηρύγματος».

Μ’ αὐτά τά λόγια συμφώνησε ὅλη ἡ κοινότητα. Ἔτσι διάλεξαν τόν Στέφανο, ἄνθρωπο γεμάτον πίστη καί Ἅγιο Πνεῦμα· ἐπίσης τόν Φίλιππο, τόν Πρόχορο, τόν Νικάνορα, τόν Τίμωνα, τόν Παρμενᾶ καί τόν Νικόλαο ἀπό τήν Ἀντιόχεια, ὁ ὁποῖος προηγουμένως εἶχε προσχωρήσει στόν Ἰουδαϊσμό.

Ἡ κοινότητα τούς ἔφερε μπροστά στούς ἀποστόλους, οἱ ὁποῖοι προσευχήθηκαν κι ἔβαλαν τά χέρια πάνω στά κεφάλια αὐτῶν τῶν ἑφτά. Στό μεταξύ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶχε μεγάλη διάδοση, ὁ ἀριθμός τῶν μαθητῶν στήν Ἱερουσαλήμ μεγάλωνε πολύ καί πάρα πολλοί Ἰουδαῖοι ἀποδέχονταν τήν πίστη.-


Η ΜΟΝΗ ΚΟΥΤΛΟΥΜΟΥΣΙΟΥ ΠΡΟΧΩΡΕΙ ΣΕ ΝΕΕΣ ΔΙΩΞΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΤΗΚΑΝ

 
 
 
Του κ. Παναγιώτη Τελεβάντου
Θεολόγου
 
=====

Διαβάσαμε, στο ιστολόγιο Παιδαγωγός, την ακόλουθη ανακοίνωση του π. Μακάριου Κουτλουμουσιανού:

“Ενώ βρισκόμουν για προσωπικές μου υποθέσεις εκτός Αγίου Όρους, πληροφορήθηκα τηλεφωνικώς από Μοναχούς μέσα από το Άγιον Όρος, ότι 
τις πρωινές ώρες της Πέμπτης 14/27-3, κάποιοι Πατέρες της Κουτλουμουσίου με πολλή "αγάπη” καί "ταπείνωση", όπως οι ίδιοι ευθαρσώς ομολογούν ότι έχουν, παρουσία του Αστυνόμου  Π. Δ. του τμήματος τών Καρυών, διέρρηξαν την κλειδαριά της πόρτας του Καθίσματος του Αγίου Νικολάου καί το κατέλαβαν βεβηλώνοντας το!

Όσο για εμάς συν Θεό, κάναμε το κατά δύναμιν και φυλάξαμε τον κανόνα των Αγίων της Εκκλησίας. 

Δέν παραδώσαμε οικειοθελώς τό Κάθισμα του Αγίου Νικολάου, κάνοντας κάποιο συμβιβασμό με την Αίρεση και τους Αιρετικούς· εν ώρα Κρίσεως δεν θα μας το ζητήσει αυτό ο Χριστός”.

Ο Πανοσ. Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου Αρχιμ. Χριστόδουλος εκδίδει ανακοίνωση με την οποία διαβεβαιώνει ότι είναι παραπληροφόρηση ότι κάνει κατάσχεση αυτοκινήτων και αλλάζει κλειδαριές κελλιών και καθισμάτων. Γι’ αυτό μας προτρέπει να μην ηρωοποιούμε τους μοναχούς που αποτειχίστηκαν. Την αμέσως επομένη ημέρα, όμως, και ενώ εκκρεμεί έφεση του Μοναχού Μακάριου για την απόφαση της Μονής Κουτλουμουσίου να τον διαγράψει από το μοναχολόγιο της Μονής, στέλλει μοναχούς στο κάθισμα του Αγίου Νικολάου όπου εγκαταβιούσε ο Μοναχός Μακάριος, κάνουν διάρρηξη του καθίσματος, αλλάζουν κλειδαριές και κατάσχουν τα περιουσιακά στοιχεία του Μοναχού.!!!

Όντως πολύ χριστιανική συμπεριφορά και απολύτως συμβατή με το Αγιορειτικό ήθος.!!!

Όσο για το θέμα της ηρωοποίησης των μοναχών που αποτειχίστηκαν ο Αρχιμανδρίτης Χριστόδουλος έχει πολύ λανθασμένη αντίληψη των πραγμάτων. Εμείς απολύτως τίποτα δεν κάναμε για να ηρωοποιήσουμε τους αποτειχισμένους μοναχούς. Το κατόρθωμα αυτό είναι αποκλειστικά έργο δικό του επειδή τους συμπεριφέρεται σαν τραμπούκος και όχι σαν πνευματικός πατέρας.

Η Μονή Κουτλουμουσίου, όπως όλες οι Μονές του Αγίου Όρους, φιλοξενούν με αγάπη, όχι μόνον Ορθόδοξους αλλά και αιρετικούς και αλλόθρησκους και δεδηλωμένους άθεους και βλάσφημους. Τους μοναχούς, όμως, που αποτειχίστηκαν τους πετά με κλωτσιές έξω από το κελλί τους χωρίς τροφή, χωρίς στέγη και χωρίς να τους επιτρέψει να πάρουν τα προσωπικά τους αντικείμενα!!!

Ας κάνουν καλά με τον Θεό όσοι συμπεριφέρονται με τόσο αντιχριστιανικό τρόπο.
 
 

Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

Η τελετή του Αγίου Φωτός-φεστιβάλ στην Εκκλησία.

 
του Καθηγουμένου της Ι.Μ. Δοχειαρίου Αγ. Όρους
 Γέροντα Γρηγορίου
 
 
 
Ἡ νύχτα τῆς Ἀναστάσεως δὲν φωτίστηκε ἀπὸ ἄστρο τοῦ οὐρανοῦ, ἀλλὰ μέσα ἀπὸ τὸν ζωοδόχο Τάφο. Αὐτὸ τὸ γιορτάζουμε οἱ Ὀρθόδοξοι ὡς τὴν μεγαλύτερη ἑορτὴ τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὁ ἀείμνηστος μητροπολίτης Κασσιανός, ἐπίσκοπος Κατάνης καὶ κοσμήτορας τοῦ Ἰνστιτούτου τοῦ Ἁγίου Σεργίου στὴν Γαλλία, παρακινοῦσε τοὺς Ἕλληνες φοιτητὲς νὰ τοῦ ψάλλουνε τὸ «Δεῦτε λάβετε φῶς ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτός…» καὶ ἔλεγε: «Αὐτὸν τὸν ὑπέροχο ὕμνο δὲν τὸν ἔχουμε ἐμεῖς. Ὁ ὕμνος αὐτὸς εἶναι ἡ κορυφὴ ὅλης τῆς ὑμνογραφίας.» Ἔτσι ὑμνήσανε οἱ ἅγιοι Πατέρες τὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως.Δυστυχῶς, αὐτὰ ἐμεῖς οἱ Νεοέλληνες τὰ λησμονήσαμε καὶ καταπιαστήκαμε μὲ ὅ,τι μὲ τὸ κοπρόφτυαρο μᾶς προσέφερε ἡ Δύση. Κι ἔτσι, μάθαμε νὰ ψάλλουμε τὸ «Ἅγια Νύχτα» μὲ εὐρωπαϊκὴ μουσικὴ καὶ τόσα ἄλλα ποὺ δὲν θέλω νὰ τὰ μνημονεύσω, γιὰ νὰ μὴ πικράνω αὐτοὺς ποὺ τὰ κουβάλησαν στὸν τόπο μας καὶ τὰ μετέδωσαν.



Γιὰ μᾶς ἡ ἁγία νύχτα, ἡ φωτεινὴ νύχτα εἶναι τὸ Πάσχα. Ὅλοι προσερχόμαστε στὴν Ἐκκλησία νὰ λάβουμε τὸ ἅγιο Φῶς. Δυστυχῶς ὅμως, ἡ φωτεινότερη νύχτα τοῦ χρόνου ἐδῶ καὶ χρόνια στὴν ὀρθόδοξη Ἑλλάδα ἔχει καταντήσει φεστιβάλ. Παίρνουν τὸ Φῶς καὶ αὐτὸ εἶναι ὅλο κι ὅλο τὸ Πάσχα γι᾽ αὐτούς, καὶ ἐπιστρέφουνε στὴν σκουτέλα μὲ τὴν μαγειρίτσα. Ἡ λαμπρότερη Λειτουργία τοῦ χρόνου δὲν ἔχει πλήρωμα. Ἐλάχιστοι παραμένουν. Ὁ κάθε ἱερέας ποὺ πιστεύει στὴν Ἀνάσταση αὐτὴν τὴν νύχτα κάνει τὴν πιὸ πικραμένη Λειτουργία, γιατὶ ὁ λαός του ρέγχει στὰ ἀμπάρια τῆς ἁμαρτίας.

Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Επιτρέπεται να χρησιμοποιούμε χαρτί ή πανί ή μανδήλι για να λαμβάνουμε το αντίδωρο;





Δημητρίου Λυκούδη
Θεολόγου-Φιλολόγου
Υποψηφίου Δρος Θεολογίας Πανεπ. Αθηνών




Συνηθίζεται τελευταία και αυτό. Πολλοί χριτιανοί, στο πέρας της Θείας Λειτουργίας, προσέρχονται να λάβουν αντίδωρο από το χέρι του  Αρχιερέα/ιερέα λειτουργού (ΜΟΝΟΝ ΑΠΟ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΡΕΑ/ΙΕΡΕΑ ΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ ΑΝΤΙΔΩΡΟ, ΠΟΤΕ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΝΕΡΙ). Το ορθόν είναι να σταυρώνουμε τα χέρια με προσοχή, να κατασθίουμε όλο το αντίδωρο και όχι σιγά σιγά να δαγκώνουμε αυτό ωσάν μέρος του όλου κομματιού (εδώ ταιριάζει αυτό που λέγω πάντοτε: μικρά κομμάτια το αντίδωρο να κόπτεται, μικρά, ως κάμνουν στις Ιερές Μονές). Μετά, ρουφάμε, τρόπον τινά, την παλάμη μας για να συγκεντρώσουμε εντός της στοματικής μας κοιλότητας κάθε ψυχίον του αντιδώρου. Δεν είναι όμορφη συνήθεια να κρατάμε χαρτομάνδηλο για να πάρουμε αντίδωρο γιατί, μετά, ο κανόνας άλλωστε είναι αυτός, το αυτό χαρτομάνδγηλο έχει την απώτερη κατάληξή του στα σκουπίδια! Μόνο όταν πρόκειται να λάβουμε αντίδωρο για κάποιον ηλικιωμένο που αδυνατεί να εκκλησιαστεί ή, κάποιες φορές, εάν λαμβάνουμε αντίδωρο για να έχουμε κατά τη διάρκεια της εβδομάδος, μόνο τότε και καταχρηστικά μπορούμε να χρησιμοποιούμε κάποιο μανδήλι ή πανί ή χαρτομάνδηλο, έχοντες βέβαια, πάντοτε αυξημένη την προσοχή μας για την κατάληξή αυτού του χαρτιού. Να σταματήσει άμεσα αυτή η ανίερη συνήθεια να λαμβάνουμε 3-4 κομμάτια αντίδωρο, να δαγκώνουμε, να χαιρετίζουμε, να γελάμε εξερχόμενοι του Ιερού Ναού και, αλλοίμονο, όλα τα ψυχία, πολλές δε φορές κομμάτια αντιδώρου ολόκληρα να ποδοπατούνται ένεκα της προσωπικής μας "ευσέβειας" και απροσεξίας. Προσοχή παρακαλώ! Ένα κομμάτι αντίδωρο, ένα! Δεν είναι για χόρταση!


Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

Αθανάσιος Διάκος Η θυσία στην Αλαμάνα Κυριακή 24 Απριλίου 1821

Αθανάσιος Διάκος: Η θυσία στην Αλαμάνα
Αθανάσιος Διάκος
Η θυσία στην Αλαμάνα
Κυριακή  24 Απριλίου 1821
Δημητρίου   Φωτιάδη
Έπειτα από το πάρσιμο των Σαλώνων από τον Πανουργιά, της Λειβαδιάς από τον Θα­νάση Διάκο και της Θήβας από το πρωτοπαλίκαρό του, τον Βασίλη Μπούσγο, ένας άλλος ξακουστός καπετάνιος της Ρούμελης, ο Γιάννης Δυοβουνιώτης μπλοκάρησε τους Τούρκους στο δυνατό και σ’ απόκρημνα μέρη κάστρο της Μπουδουνίτσας. Ο Δυοβουνιώτης είχε γεννηθεί στο χωριό Δυο Βου­νά, απ’ όπου και πήρε τ’ όνομά του. Δεν ήταν πια νέος μέτραγε πενήντα οχτώ χρόνια ζωής, που τα πιό­τερα απ’ αυτά τα έζησε αρματολός και κλέφτης. Με μουστάκες ως τ’ αυτιά, με τα γκρίζα μαλλιά του που πέφτανε πλούσια στους ώμους του, με τη φωνάρα του και το δασύτριχο στήθος του στάθηκε ένας από τους γραφικούς τύπους του Εικοσιένα.

Μπροστά στην Μπουδουνίτσα έσμιξε τον Δυοβουνιώτη ο Διάκος. Μα όπως το κάστρο μπορούσε να παρθεί μονάχα από πείνα, άφησαν μια δύναμη να το πολιορκεί κι αυτοί τράβηξαν να πιάσουν τα περάσμα­τα στον Σπερχειό.

Και είχανε δίκιο. Γιατί από τη μια οι Τούρκοι της Μπουδουνίτσας, καθώς δεν τους απόμεινε πια τίποτα να φάνε, έπειτα από λίγες μέρες παραδόθηκαν και( από την άλλη, δυνατό τούρκικο ασκέρι ετοιμαζόταν να περάσει από το Ζητούνι, όπως λέγανε τότε τη Λαμία, και να ροβολήσει κατά κάτω.

Όταν ο Χουρσίτ πασάς, ο σερασκέρης της εκ­στρατείας ενάντια στον Αλήπασα, έμαθε πως η φω­τιά της αποστασίας απλώθηκε στην ανατολική Ρού­μελη, κατάλαβε πως βρισκόταν μπροστά σε μια γε­νική εξέγερση των άπιστων Γιουνάνηδων και πως οι δυνάμεις του Γιουσούφ πασά και του κεχαγιά του Μουσταφάμπεη δεν ήταν, παρ’ όλα τα κατορθώματά τους, αρκετές να ξεπαστρέψουν τους ζορμπάδες.

Αποφάσισε λοιπόν να οικονομήσει όσο πιότερο στρατό μπορούσε για να πνίξει στα γεννοφάσκια της την Επανάστασή μας. Διάλεξε δυο στρατηγούς να φέρουν σε τέλος το σκοπό του. ο ένας ήταν ο αδελφικός του φίλος Κιοσέ Μεχμέτ πασάς κι ο άλλος ο Αρβανίτης Ομέρ Βρυώνης, που είχε διοριστεί πριν από λίγο καιρό πασάς στο Μπεράτι. Από τους δυο καλύτερος ο δεύτερος. Είχε όνομα τρανού πολεμάρχη και λέγανε πως καταγόταν από παλιά χριστιανική φαμελιά. Η αρχιστρατηγία όμως δόθηκε στον Κιοσέ Μεχμέτ όπως, εξ αιτίας του Αλήπασα, δεν εμπιστεύονταν τότε τόσο τους Τουρκαρβανίτες.

Τ’ ασκέρι τους μέτραγε οχτώ χιλιάδες πεζούρα και χίλιους καβαλαραίους, δύναμη που φαινόταν πως έφτανε και παραέφτανε να ξεπαστρέψει τις μικρές και σκόρπιες δυνάμεις των ξεσηκωμένων. Η διαταγή που είχανε ήταν, αφού πριν ξεκαθαρίσουν τα επαναστατικά σώ­ματα της Ρούμελης, να περάσουν στο Μοριά, για να δώσουν, μαζί με τους πολιορκημένους στα κάστρα, το χτύπημα του θανάτου στους ξεσηκωμένους. Και τόση στεκόταν η πεποίθηση του Χουρσίτ πως όλα θα πάνε όπως τα λογάριαζε, που ονόμασε τον Κιοσέ Μεχμέτ πασά προσωρινό στη θέση του βαλή του Μόρια.