Εσπερινός εορτής Αγίου Μακαρίου Καλογερά στο Παρεκκλήσι της Πατμιάδος.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Αγαπητά μέλη και φίλοι της Συνάξεως,

Σας ανακοινώνουμε ότι η προγραμματισθείσα αποψινή Αγρυπνία προς τιμήν του εορτάζοντος Προστάτου του Συλλόγου μας, Αγ. Μακαρίου Καλογερά που θα πραγματοποιόταν στην Ενορία του Αγ. Νικολάου, αναβάλλεται κατόπιν παρακλήσεως του, εορτάζοντος σήμερα, Αγίου Καθηγουμένου της καθ'ημάς Ι.Μ. Αγ Ιω Θεολόγου και Πατριαρχικού Εξάρχου, κ.κ. Κυρίλλου, ώστε να τιμηθεί πανηγυρικώτερα ο Άγιος Μακάριος στο Παρεκκλήσιο της Πατμιάδος Σχολής που εκείνος ίδρυσε.

Η Σύναξή μας θα συμμετάσχει κανονικά στους εορτασμούς της Πατμιάδος, όπως άλλωστε είχε ήδη προγραμματίσει, τόσο με την παρουσία μας, όσο και με Αρτοκλασία

(για το λόγο αυτό άλλωστε είχαμε προγραμματίσει Αγρυπνία, ώστε να μην συμπίπτουν οι ώρες μας με τις Ακολουθίες της Πατμιάδας και να εξυπηρετηθούν αδελφοί μας που δεν μπορούν να συμμετέχουν στην πρωινή Θ. Λειτουργία!).

Το πρόγραμμα της Πανηγύρεως στην Πατμιάδα μπορείτε να δείτε εδώ

Δραττόμεθα της ευκαιρίας για να ευχηθούμε στον Άγιο Καθηγούμενο έτη πολλά με την κατ'άμφω υγεία, την καθοδήγηση του Αγίου Προστάτου του στο δύσκολο έργο του, αλλά και Καλό Παράδεισο!

Άγιοι Αθανάσιος ο Μέγας και Κύριλλος Πατριάρχες Αλεξανδρείας

Ἀπολυτίκιον 
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Ἒργοις λάμψαντες, Ὀρθοδοξίας, πᾶσαν σβέσαντες κακοδοξίαν, νικηταί τροπαιοφόροι γεγόνατε· τῇ εὐσεβείᾳ τά πάντα πλουτίσαντες, τήν Ἐκκλησίαν μεγάλως κοσμήσαντες, ἀξίως εὕρατε Χριστόν τόν Θεόν, δωρούμενον πᾶσι τό μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Ἱεράρχαι μέγιστοι τῆς εὐσεβείας, καί γενναῖοι πρόμαχοι, τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, πάντας φρουρεῖτε τούς ψάλλοντας· Σῶσον οἰκτίρμον, τούς πίστει τιμῶντάς σε.

Eις τον Aθανάσιον.
Ἀθανάσιον καὶ θανόντα ζῆν λέγω.
Οἱ γὰρ δίκαιοι ζῶσι καὶ τεθνηκότες.

Εις την φυγήν Κυρίλλου.
Φυγῆς Κυρίλλου σήμερον μνήμην ἄγει,
Ἀλλ' οὐ τελευτῆς τῆς ἀειμνήστου κτίσις.
Τάρχυσαν ὀγδοάτῃ δεκάτῃ νέκυν Ἀθανασίου.

Βιογραφία
Ο Μέγας Αθανάσιος γεννήθηκε το 295 μ.Χ. από φτωχούς αλλά ενάρετους γονείς, γεγονός που του στέρησε τη δυνατότητα για ανώτερες σπουδές. Όμως ο πανάγαθος Θεός τον προίκισε με πλούσια πνευματικά προσόντα. Λαμβάνει τη στοιχειώδη εκπαίδευση και στη συνέχεια μελετά μόνος του για να φθάσει σε υψηλότατα επίπεδα γνώσης και σοφίας.

Από πολύ νέος έδειξε την κλίση του προς την Εκκλησία. 25 ετών χειροτονείται διάκονος από τον πατριάρχη Αλεξανδρείας Αλέξανδρο, τον οποίο ακολουθεί στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο το 325 μ.Χ., στη Νίκαια της Βιθυνίας. Αναδεικνύεται πρωτεργάτης στην καταδίκη της αιρετικής διδασκαλίας του Αρείου.

Το 328 μ.Χ. και σε ηλικία 33 ετών εκλέγεται πανηγυρικά πατριάρχης Αλεξανδρείας. Από τη θέση αυτή αντιμετωπίζει ένα φοβερό πόλεμο εκ μέρους των αιρετικών οπαδών του Αρείου. Όμως ο άγιος, χάρη στην μεγάλη πνευματικότητά του και τη ζέουσα πίστη στο Θεό, κατορθώνει να βγει νικητής απ’ όλες αυτές τις δοκιμασίες ακόμη και από τις πέντε εξορίες που του επιβλήθηκαν, καθώς ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο Β΄ ήταν οπαδός του Αρειανισμού. Εκοιμήθη εν ειρήνη το 373 μ.Χ.

Ο Άγιος Κύριλλος έζησε επί βασιλείας Θεοδοσίου του Μικρού και γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το 370 μ.Χ. από εύπορους γονείς της ελληνικής κοινωνίας της πόλεως. Ανεψιός του αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας Θεοφίλου ο Κύριλλος, έλαβε μεγάλη θεολογική μόρφωση, ώστε έγινε κατόπιν διάδοχος του θείου του, στον αρχιεπισκοπικό θρόνο Αλεξανδρείας.

Όταν έγινε η Γ' Οικουμενική Σύνοδος το 431 μ.Χ. στην Έφεσο, ο Κύριλλος υπήρξε πρόεδρος αυτής και συνετέλεσε να γκρεμιστούν οι κακοδοξίες του δυσεβούς Νεστορίου, για το πρόσωπο της υπεραγιάς Δεσποίνης ημών Θεοτόκου.

Με πολλά πνευματικά κατορθώματα στο ενεργητικό του, ο Κύριλλος παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα του στον Κύριο την 27η Ιουνίου του 444 μ.Χ., αφού πατριάρχευσε για 32 περίπου χρόνια. Δικαίως ο Άγιος Αναστάσιος ο Σιναΐτης τον προσονόμασε «σφραγίδα των Πατέρων».

Η Εκκλησία θέλησε να αδελφώσει την μνήμη των δύο Μεγάλων Πατέρων αυτής και Αρχιεπισκόπων Αλεξανδρείας, του Μεγάλου Αθανασίου, πρωταγωνιστή κατά του Αρειανισμού, και του Αγίου Κυρίλλου, πρωταγωνιστή κατά του Νεστοριανισμού και όρισε το συνεορτασμό τους στις 18 Ιανουαρίου.

Η Σύναξη των Αγίων Αθανασίου και Κυρίλλου ετελείτο στη Μεγάλη Εκκλησία.

Να σημειώσουμε τέλος, ότι ο Άγιος Κύριλλος, εορτάζεται και στις 9 Ιουνίου.

Περισσότερα για τον Ομολογητή και Στύλο της Ορθοδοξίας Άγιο Αθανάσιο, μπορείτε να δείτε εδώ

Ο Φουστανελλάς Αγ. Γεώργιος, ο Νεομάρτυς. (17 Ιανουαρίου)

Περισσότερα στοιχεία για το βίο του εδώ

Ένας ''κατ΄επάγγελμα'' επισκέπτης οίκων ανοχής!

Του Σπύρου Συμέων στην Romfea.gr

---

Οι επισκέψεις σε μοναστήρια σε προσκυνήματα, οι συμμετοχή σε συνάξεις νέων, κύκλους και ''σχολές'' γονέων τις περισσότερες φορές έχουν πνευματική ωφέλεια, το ίδιο και οι επισκέψεις μας σε νοσοκομεία ακόμη και σε κοιμητήρια, μας θυμίζουν, μας δίνουν δύναμη και πολλές φορές έρχεται και η συνείδηση μας και μας ελέγχει για τα γογγητά μας εκεί που με κάθε μικρή δυσκολία μας βγαίνουν...

Δεν είναι μόνο αυτές οι επισκέψεις που μας ωφελούν όμως πνευματικά, ο άνθρωπος, όπως έλεγε και ένας μακαριστός Ιεράρχης, ωφελείτε ακόμη και από τα μικρά αλλά πολλές φορές ουσιώδη για την ψυχή που από εκείνα έχει ανάγκη και οπουδήποτε μιλάνε για τον Χριστό τότε εκείνο εκεί το μέρος αποτελεί οίκος Του και ο άνθρωπος ωφελείται, κερδίζει, παρηγορείται, ενδυναμώνεται, παίρνει παραδείγματα μίμησης και πρότυπα ζωής.

Να ένα παράδειγμα τέτοιο είναι και η σημερινή μου επίσκεψη στον Φώτη, αγιογράφος ο Φώτης, φίλος των Αγίων μα και αυτός που τους ''πλάθει'' τους απεικονίζει με τα ίδια του τα χέρια, μεγάλη ευλογία αυτή...

Εν μέσω πολλών λεγομένων έφτασε και η συζήτηση σε έναν Άγιο Γέροντα της εποχής μας, τον Πορφύριο, έναν γέροντα που ασκήτεψε ίσως2 στο πιο θορυβώδες μέρος της χώρας μας, στην Ομόνοια.

Αφορμή της εκεί αναφοράς μας, ένα θέμα που ''έπαιξε'' πολύ τις τελευταίες μέρες στα social με πολλές αναρτήσεις άρθρων γύρω από το περιστατικό της επισκέψεως του Αγίου σε έναν, εν αγνοία στην αρχή από τον Γέροντα κατά το θέλημα Του όμως, οίκο ανοχής της Αθήνας.

Η εξιστόρηση αυτού το γεγονότος θύμισε στον αγιογράφο έναν άλλον Άγιο, αρκετά ''παλιό'', θα μπορούσαμε να πούμε ''κατ΄επάγγελμα'' καθότι τακτικά επισκεπτόταν οίκους ανοχής.

Ναι, ναι καλά το ακούσατε και μάλιστα θα φανεί και πολύ ενδιαφέρον η αιτία αλλά και ο σκοπός του.

Πρόκειται για τον Άγιο Βιτάλιο, έναν μοναχό της περιφέρειας του Πατριάρχου Αλεξανδρείας Αγίου Ιωάννου.

Τρεις μέρες στην έρημο του Αγίου Όρους

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ- Βίντεο με το βίο του και οδοιπορικό στο Μοναστήρι του στην Αριζόνα!

Ἀπολυτίκιον  
Ἦχος δ’.
Τόν ζηλωτήν Ἠλίαν τοῖς τρόποις μιμούμενος, τῷ Βαπτιστῇ εὐθείαις ταῖς τρίβοις ἑπόμενος, Πάτερ Ἀντώνιε, τῆς ἐρήμου γέγονας οἰκιστής, καί τήν οἰκουμένην ἐστήριξας εὐχαῖς σου· διό πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τά ἄνω ζητῶν
Τούς βιωτικούς θορύβους ἀπωσάμενος, ἡσυχαστικῶς τόν βίον ἐξετέλεσας, τόν Βαπτιστήν μιμούμενος, κατά πάντα τρόπον Ὁσιώτατε. Σύν αὐτῷ οὖν σέ γεραίρομεν, Ἀντώνιε Πάτερ, τῶν Πατέρων κρηπίς.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ

Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί και φίλοι,

Η Σύναξή μας ευχαριστεί θερμά όλα τα μέλη της που συμμετείχατε στις χθεσινές μας αρχαιρεσίες.
Η συμμετοχή ήταν εντυπωσιακή και τα λόγια στήριξης όλων Σας μας συγκίνησαν κι έδωσαν κουράγιο να συνεχίσουμε τον αγώνα μας προς δόξαν Θεού διότι ως Σύναξη δεν αποζητούμε υλικά αγαθά ή επίγεια τιμή και δόξα.

Το καινούριο ΔΣ θα Σας ανακοινωθεί σύντομα.

Θερμές ευχαριστίες οφείλονται και στον αγαπητό κ. Χριστόδουλο Π. Γρύλλη για την παραχώρηση του καταστήματός του.

Με τιμή

Η απερχόμενη Δ. Επιτροπή της Συνάξεως

ANAKΟΙΝΩΣΗ - ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Μετά μεγάλης χαράς σας ανακοινώνουμε ότι ο Σύλλογός μας
  "Σύναξη Ὀρθοδόξων - Ἅγιος Μακάριος ὁ Πάτμιος"
αναγνωρίστηκε επίσημα και ειναι πλέον εν ενεργεία!
Ξεπερνώντας διάφορα κωλύματα που δημιουργήθηκαν στην προσπάθεια της δημιουργίας του, καλούμε τα μέλη μας την ερχόμενη Κυριακή, 15 Ιανουαρίου στο εστιατόριο "ΠΑΝΤΕΛΗΣ" του κ. Χριστόδουλου Γρύλλη και ωρα 10:30π.μ. για την απαραίτητη ενημέρωση των μελών μας και για τις εκλογές του ΔΣ. 
Παρακαλείσθε όσοι θέλετε να θέσετε υποψηφιότητα να επικοινωνήσετε έως και 24 ώρες πριν με τον προσωρινό πρόεδρο Κ. Βουτζουλίδη (packvout@hotmail.com , 2247031500) ή το γραμματέα κ. Γεώργιο Λ. Κάππο (kapposct@yahoo.gr).

Η προσωρινή διοικούσα επιτροπή

Άγιοι Πατέρες εν Σινά και Ραϊθώ αναιρεθέντες και ο Αγ. Σάββας Σερβίας

Άγιοι Τριάντα Οκτώ Πατέρες εν Σινά αναιρεθέντες

 
 Οι Άγιοι αυτοί Πατέρες ζούσαν μέσα στις σπηλιές του όρους Σινά την αγία μοναχική ζωή (κατά τον 5ο αιώνα μ.Χ.). Αλλά η ευσεβής ζωή τους ταράζεται ξαφνικά μια μέρα, με τρόπο άγριο και αιματηρό. Στίφη βαρβάρων, που λυσσούσαν κατά της χριστιανικής πίστης, φάνηκαν στις κατοικίες των χριστιανών αναχωρητών. Στην εμφάνιση αυτή οι Άγιοι ταράζονται στην αρχή. Συνέρχονται, όμως, αμέσως και μπροστά στη σφαγή και το θάνατο δείχνουν θαυμαστή ανδρεία και αφοβία. Δεν αρνείται κανένας την πίστη του. Οι βάρβαροι τους σφάζουν μέσα στις καλύβες και τους κήπους τους και αυτοί πεθαίνουν προσευχόμενοι, ψάλλοντας ύμνους, δοξολογίες και ευχαριστίες στο θεό. Και όπως θα έλεγε ο θεοκίνητος Απ. Παύλος, «τον καλό αγώνα της πίστης αγωνίστηκαν, το δρόμο τους τελείωσαν και την πίστη τους μέχρι θανάτου έτήρησαν». Από τα φονικά σπαθιά διεσώθησαν δύο Άγιοι, ο Σάββας και ο Ησαΐας, οι οποίοι και έθαψαν τους φονευθέντες και διηγήθηκαν τα σχετικά με αυτούς. 

 


Άγιοι Τριάντα Τρεις Πατέρες εν Ραϊθώ αναιρεθέντες 

  Δύο μέρες μακριά από το όρος Σινά, προς την Ερυθρά θάλασσα, ήταν η έρημος της Ραϊθού, στο εσωτερικό της οποίας ζούσαν χριστιανοί αναχωρητές. Ήταν δε συγκεντρωμένοι πάνω σ' ένα όρος. Αλλά την ίδια μέρα (κατ' άλλους την 22α Δεκεμβρίου), που έγινε η σφαγή των πατέρων στο όρος Σινά, οι βάρβαροι αποφάσισαν να εξολοθρεύσουν και τους πατέρες που βρίσκονταν στην έρημο της Ραϊθού. Ο ηγούμενος της Μονής, Παύλος, ο οποίος θεωρείται ότι καταγόταν από την πόλη των Πατρών, μόλις είδε τον κίνδυνο, συγκέντρωσε τους αδελφούς όλους μέσα στο ναό και τους απηύθυνε λόγια γενναία και συγκινητικά. Τους θύμισε ότι σκοπός της ζωής τους είναι ο Χριστός και η Βασιλεία Του. Οτι γι' αύτήν ήταν όλες οι προσευχές, οι μελέτες, οι πόθοι και τα έργα τους. Και ότι τώρα τους παρουσιάζεται λαμπρότατη ευκαιρία ν' αποκτήσουν τα ωραιότερα στεφάνια, χύνοντας και αυτό το αίμα τους για τον μισθαποδότη Κύριο τους. Τους παρεκίνησε επίσης να ευχηθούν, ακόμα και γι' αυτούς τους δυστυχισμένους που θα τους σκότωναν. Οι πατέρες συμφώνησαν με τα λόγια αυτά, και όλοι μαζί προσευχήθηκαν. Μόλις τελείωσαν την προσευχή τους, μπήκαν στο μοναστήρι οι βάρβαροι και έσπειραν παντού το θάνατο.
Τις σφαγές αυτές και τις αναιρέσεις διηγούνται ο μακάριος Νείλος ο Ασκητής, ο οποίος είχε διατελέσει έπαρχος Κωνσταντινουπόλεως, ο Αμμώνιος μοναχός στη Διήγησή του, καθώς και ο Αναστάσιος μοναχός ο Σιναΐτης κατά τον 7ο μ.Χ. αιώνα. Αρχικά η μνήμη τους εορταζόταν στις 28 Δεκεμβρίου, επικράτησε όμως να εορτάζεται σήμερα.
Ἀπολυτίκιον  

(Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ) Ὡς ἁγιόλεκτος τοῦ Λόγου χορεία, ἐν τῷ Σινᾷ καὶ Ραϊθῶ οἱ Ἀββάδες, ἀγγελικῶς ἠρίστευσαν ἀγώσιν ἱεροὶς ἰδρώσι γὰρ ἀσκήσεως, τῶν αἱμάτων τοὺς ὄμβρους, μυστικῶς κεράσαντες, χαρισμάτων κρατήρα, πνευματικῶς προτίθενται ἠμίν, ἐξ οὐ τρυφῶντες, αὐτοὺς μακαρίσωμεν.

Ὁ Ὅσιος Σάββας Ἀρχιεπ. Σερβίας καὶ κτήτορας τῆς Μονῆς Χιλανδαρίου

 

 

 

 

 

Ὁ Ἅγιος Σάββας ἦταν υἱὸς τοῦ ἡγεμόνα τῆς Σερβίας Στεφάνου Α’ Νεμάνια (στὶς βυζαντινὲς πηγὲς ἀναφέρεται Νεεμὰν) καὶ τῆς πριγκίπισσας Ἄννας. Τὸ λαϊκό του ὄνομα ἦταν Ρέσκο.
Ἡ ἵδρυση καὶ ὀργάνωση τοῦ πρώτου Σερβικοῦ κράτους ἀπὸ τὸ μέγα ζουπάνο Στέφανο Νεμάνια (1167 – 1169), τὸν πατέρα τοῦ Ἁγίου, εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα τὴ συνένωση ὅλων σχεδὸν τῶν Σέρβων σὲ ἑνιαῖο καὶ ἀνεξάρτητο ἀπὸ τὴ βυζαντινὴ κυριαρχία κράτος μὲ ἐπίκεντρο τὴ Ρασκία. Ὁ αὐτοκράτορας τοῦ Βυζαντίου Ἰσαάκιος Β’ Ἄγγελος (1185 – 1195) συνῆψε, τὸ ἔτος 1190, εἰρήνη μὲ τὸ ζουπάνο τῶν Σέρβων. Ἡ ἵδρυση τοῦ κράτους ἀνέδειξε τὴν ἀνάγκη ἀναδιοργανώσεως καὶ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας, ἡ ὁποία ὑπέφερε ἀπὸ ἀνεξέλεγκτη δράση τῶν αἱρετικῶν Βογομίλων. Σύμφωνα πρὸς τὶς ἱστορικὲς εἰδήσεις, ἂν καὶ ἡ παγίωση τοῦ Χριστιανικοῦ βίου στοὺς Σέρβους ἦταν ἀναντίρρητη, ἡ ἔλλειψη ἑνιαίας ἐκκλησιαστικῆς διοργανώσεως παρέτεινε τὴν σύγχυση δικαιοδοσιῶν καὶ διευκόλυνε τὴν δράση τῶν αἱρετικῶν. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ζουπάνου τῶν Σέρβων Στέφανου ἀποσύρθηκε σὲ ἡλικία μόλις δέκα ἕξι ἐτῶν στὸ Ἅγιον Ὄρος. Ἐκάρη μοναχὸς στὴ Μονὴ Βατοπαιδίου καὶ ἔλαβε τὸ ὄνομα Σάββας. Ἀργότερα, περὶ τὸ 1195, ἵδρυσε μαζὶ μὲ τὸν πατέρα του Στέφανο, ποὺ ἔγινε μοναχὸς καὶ ὀνομάστηκε Συμεὼν († 13 Φεβρουαρίου), τὴ Μονὴ τοῦ Χιλανδαρίου μὲ χρυσόβουλο τοῦ αὐτοκράτορα Ἀλεξίου Γ’ τοῦ Ἀγγέλου (1195 – 1203).
Στὸ θρόνο τῆς Σερβίας ἀνῆλθε ὁ νέος ἡγεμόνας Στέφανος ὁ Πρωτοστεφῆς (1195 – 1228), υἱὸς τοῦ μοναχοῦ πλέον Συμεών, ποὺ εἶχε νυμφευθεῖ τὴν Εὐδοκία, θυγατέρα τοῦ βυζαντινοῦ αὐτοκράτορα Ἀλεξίου Γ’ τοῦ Ἀγγέλου (1195 – 1203).
Ὁ Ἅγιος Σάββας χειροτονήθηκε πρεσβύτερος ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνο Μεσοποταμίτη καὶ τὸ 1204 ἐπέστρεψε στὴ Σερβία, ὅπου ἀσχολήθηκε μὲ τὴν εἰρήνευση, τὸν φωτισμὸ καὶ τὴν ἀναδιοργάνωση τῆς Ἐκκλησίας. Κατὰ τὴν περίοδο αὐτὴ ὁ Ἅγιος συνειδητοποίησε πληρέστερα τὶς ἀνάγκες τῆς Ἐκκλησίας, ἀφοῦ ὁ ἀδελφός του Στέφανος δέχθηκε αὐθαίρετα τὸ στέμμα τοῦ κράλη τῆς Σερβίας ἀπὸ τὸν Πάπα Ὀνώριο Γ’ (1204 – 1222) καὶ τὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Μανουὴλ Α’ Σαραντηνὸ (1217 – 1222). Οἱ προτάσεις του ἔγιναν δεκτές, ἀλλὰ ὁ αὐτοκράτορας ἐπέμενε στὴ χειροτονία τοῦ Ἁγίου Σάββα ὡς Ἀρχιεπισκόπου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας, ἀντὶ τοῦ προταθέντος προσώπου τῆς συνοδείας τοῦ Ἁγίου. Πράγματι, ὁ Ἅγιος χειροτονήθηκε Ἀρχιεπίσκοπος Σερβίας ὑπὸ τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Μανουὴλ Α’ μετὰ τὴ συνοδικὴ ἀνακήρυξη τῆς αὐτοκεφαλίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας.
Σὲ αὐτὴν τὴν ἐνέργεια ἀντέδρασε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀχρίδος Δημήτριος Χωματηνός, ποὺ ἀμφισβήτησε ὄχι μόνο τὴν κανονικότητα τῆς χειροτονίας τοῦ Ἁγίου Σάββα, ἀλλὰ καὶ τὰ κανονικὰ δίκαια τοῦ Πατριαρχείου καὶ τῆς βασιλικῆς αὐθεντίας.
Ὁ Ἅγιος Σάββας, ἀφοῦ ἐργάσθηκε κατὰ Θεόν, κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη στὸ Τύρνοβο τὸ ἔτος 1236. Τὸ ἱερὸ λείψανό του βρέθηκε ἄφθορο, ἀλλὰ κάηκε τὸ ἔτος 1594 ἀπὸ τὸν Σινὰν πασᾶ στὸ Βελιγράδι.

 
Ἀπολυτίκιον. 

Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον. Ἀρετῶν ταῖς ἀκτῖσι καταλαμπόμενος, Ἀρχιερεὺς θεοφόρος ὤφθης καὶ θεῖος ποιμήν, τῆς Σερβίας ὁ φωστὴρ Σάββα μακάριε, καὶ Ἀποστόλων μιμητής, γεγονὼς ὡς ἀληθῶς, στηρίζεις τὴν Ἐκκλησίαν, καὶ τῷ Σωτῆρι πρεσβεύεις, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

 

Πηγή: http://synaxipalaiochoriou.blogspot.gr/

Αγία Νίνα Ισαπόστολος

Ἀπολυτίκιον 
Ήχος πλ α' . Τον συνάναρχον λόγον
Ως ωραίοι οι πόδες σου οι ζηλώσαντες ακολουθήσαι ταίς τρίβοις των αποστόλων Χριστού, Νίνα σκεύος Παρακλήτου παμφαέστατον’ όθεν τιμώντες σε πιστώς, Γεωργίας φρυκτωρέ φωτόλαμπρε, σε αιτούμεν’ ημών τα σκότη λιταίς σου της αγνωσίας πόρρω σκέδασον.

14 Ιανουαρίου

Η Αγία Νίνα (ή Νίνω) γεννήθηκε στην Καππαδοκία, όπου κατοικούσαν πολλοί Γεωργιανοί και φέρεται ως συγγενής του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου του Τροπαιοφόρου. Ο πατέρας της, Ζαβουλών, ευσεβής και φημισμένος στρατιωτικός, πριν ακόμα νυμφευθεί, είχε φύγει από την πατρίδα του Καππαδοκία, για να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον αυτοκράτορα Μαξιμιανό. Η μητέρα της, Σωσάννα, ήταν αδελφή του Επισκόπου Ιεροσολύμων Ιουβεναλίου. Ο πατέρας της, φλεγόμενος από αγάπη προς τον Θεό, έγινε, με την συγκατάθεση της συζύγου του, μοναχός στην έρημο του Ιορδάνη. Η μητέρα της Αγίας Νίνας τοποθετήθηκε ως διακόνισσα στο Ναό της Αναστάσεως. Την Αγία Νίνα την παρέδωσαν στην ευλαβέστατη Γερόντισσα Νιοφόρα, για να την αναθρέψει.

Όταν η Αγία Νίνα μελετούσε το Ευαγγέλιο και έφθασε στο κεφάλαιο που έγραφε για την σταύρωση του Κυρίου, ο λογισμός της σταμάτησε στον χιτώνα του Χριστού. Αναρωτήθηκε που αν βρίσκεται άραγε η επίγεια πορφύρα του Υιού του Θεού. Της είπαν, λοιπόν, ότι κατά την παράδοση, αυτή φυλασσόταν στην πόλη Μιτσχέτη της Ιβηρίας (Γεωργίας). Τη μετέφερε εκεί ο ραβίνος της πόλεως που ονομαζόταν Ελιόζ, ο οποίος την είχε παραλάβει από το στρατιώτη που την κέρδισε στην κλήρωση κάτω από τον Σταυρό. Τα λόγια αυτά χαράχτηκαν βαθιά στην καρδιά της. Και παρακάλεσε την Θεοτόκο να την αξιώσει να πάει στην Χώρα των Ιβήρων, για να προσκυνήσει τον χιτώνα του Υιού και Θεού της. Η Παναγία άκουσε την προσευχή της και εμφανίσθηκε στον ύπνο της Αγίας. Την προέτρεψε να πάει στην Ιβηρία να κηρύξει το Ευαγγέλιο του Χριστού και της πρόσφερε ένα Σταυρό από κληματόβεργες, που θα ήταν η ασπίδα και ο φύλακάς της. Η Αγία ξύπνησε και είδε στα χέρια της το θαυμαστό Σταυρό. Τον ασπάσθηκε, έκοψε μια κοτσίδα από τα μαλλιά της, την έπλεξε στον Σταυρό και πήγε να συναντήσει αμέσως το θείο της Επίσκοπο Ιουβενάλιο. Εκείνος διέκρινε το θέλημα του Θεού και της έδωσε την ευχή του. Έτσι μετά από εντολή της Θεοτόκου, κήρυξε το Ευαγγέλιο στη Γεωργία, περί τον 3ο Αιώνα μ.Χ. Η αποστολική της δράση και το χάρισμα της θαυματουργίας οδήγησαν τους βασιλείς της Γεωργίας Μιριάν (265-342 μ.Χ.) και Νάνα στην αλήθεια του Χριστού.

Η Αγία βρήκε τον τόπο, όπου είχε εναποτεθεί ο χιτώνας του Χριστού, στον κήπο των ανακτόρων και εκεί ανήγειρε το Ναό του Αγίου Στύλου.

Η Αγία Νίνα κοιμήθηκε οσίως με ειρήνη και ο Θεός την δόξασε διατηρώντας το τίμιο λείψανό της άφθαρτο.

Πηγή

Μεσ'της ερημιάς τα βάθη

Όσιος Μάξιμος Καυσοκαλύβης (+1365) ο υπόπτερος αετός.

"Βλέπω τον Άγιον όπου υψώθη από την γήν επάνω εις τον αέρα υψηλά, και ωσάν αετός υπόπτερος επέτα επάνω από το δάσος και από τας μεγάλας πέτρας, και ήρχετο εκεί όπου ήμουν εγώ ..."

Θεοφάνης Περιθεωρίου ο Βατοπαιδινός

 .........Γεννήθηκε στη Λάμψακο, πού ήταν περίφημη μικρασιατική πόλη παρά τον Ελλήσποντο, από ενάρετους γονείς. Μόλις δεκαεπτά ετών αναχωρεί της οικίας του, ο κατά κόσμον Μανουήλ, και έρχεται στο όρος του Γάνου της Ανατολικής Θράκης, όπου ασπάζεται τον μοναχισμό. Μετά την κοίμηση του ενάρετου Γέροντος του Μάρκου επισκέπτεται πολλούς ασκητές στο Παπίκιον όρος της Θράκης και ιερά προσκυνήματα της Κωνσταντινουπόλεως προς ωφέλεια ψυχής. Μέσα στον κόσμο «υπεκρίνετο μωρίαν, και εφαίνετο εις τους ανθρώπους σαλός, ο κατά αλήθειαν σοφός, διά να μην του αποτίναξη τον καρπόν της αρετής ο άνεμος της ανθρωπαρεσκείας». Στην Κωνσταντινούπολη γνωρίσθηκε με τον αυτοκράτορα Ανδρόνικο Παλαιολόγο και τον πατριάρχη άγιο Αθανάσιο.
.........Κατόπιν φθάνει στο Άγιον Όρος και πρώτα υποτάσσεται στο κοινόβιο της Μεγίστης Λαύρας υπηρετώντας τους πατέρες με τα πιο ευκαταφρόνητα διακονήματα. Εκεί δέχεται θεία οράματα και ανεβαίνει στην κορυφή του Άθωνα, όπου η Θεοτόκος, η κυρία του Όρους, του λέει: «Λάβε την χάριν κατά δαιμόνων, ο σεπτός αθλοφόρος, και κατοίκησε εις τα πρόποδα της κορυφής του Άθωνος διότι τούτο είνε θέλημα του Υιού μου, διά να ανέβης εις ύψος αρετής, και να γένης διδάσκαλος και οδηγός εις πολλούς, και να σώσης αυτούς». Τότε έλαβε και γεύθηκε ουράνιο άρτο. Από τότε άρχισε να ζει με μοναδική ακτημοσύνη. «Ως άϋλος σχεδόν, απερνούσε την ζωήν του εις έρημους και αβάτους τόπους και μόνον μικράν καλύβαν έφτιανε και μετ' ολίγον την έκαιε, και έφευγεν εκείθεν διά, τούτο και ελέγετο πλανημένος ομού και καυσοκαλύβης».

.........Έφθασε να μιμηθεί τον βίο των μεγάλων οσίων. Καθώς φαίνεται, από τις διηγήσεις του στον όσιο Γρηγόριο τον Σιναΐτη, είχε την αδιάλειπτο προσευχή, τη θέα του ακτίστου φωτός και άλλες θείες θεωρίες. Ακόμη απέκτησε το χάρισμα της προοράσεως, της διοράσεως, της προφητείας και θαυματουργίας. Εκοιμήθη σε ηλικία 95 ετών και ετάφη στον τάφο πού είχε ετοιμάσει μόνος του. Σύντομα τιμήθηκε ως άγιος. Η εντολή που έδωσε ήταν "νὰ μὴν μεταθέσουν εἰς ἄλλον τόπον τὸ λείψανόν του, μηδὲ νὰ πάρῃ τινὰς κανένα μέρος ἀπὸ αὐτά, ἀλλὰ νὰ τὸ ἀφῆσουν σῶον καὶ κρυμμένον μέσα εἰς τὸν τάφον, διὰ νὰ μὴν δοξάζεται ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους".
.........Μετά την κοίμησή του, από τα θαυματουργά λείψανά του ανέβλυσε μύρο. Σώζονται δύο παραλλαγές του βίου του. Γράφηκαν από συγχρόνους του, η πρώτη του συνασκητού του οσίου Νήφωνος, πού έγραψε και ακολουθία του, και η δεύτερη του αγίου Θεοφάνη, Προηγουμένου Βατοπεδινού και αργότερα μητροπολίτη Περιθεωρίου. Ο δεύτερος βιογράφος, όταν κάποτε επισκέφθηκε τον όσιο, είδε το εξής θαυμάσιο: "Βλέπω τον Άγιον όπου υψώθη από την γήν επάνω εις τον αέρα υψηλά, και ωσάν αετός υπόπτερος επέτα επάνω από το δάσος και από τας μεγάλας πέτρας, και ήρχετο εκεί όπου ήμουν εγώ ..." Η βιογραφία του Θεοφάνη μεταφερμένη στην απλοελληνική από τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη υπάρχει στο Νέο Εκλόγιο. Υπάρχει και τρίτη βιογραφία του από τον λίαν ενάρετο Λαυριώτη ιερομόναχο Ιωαννίκιο Κόγχυλα και άλλη από τον ιερομόναχο Μακάριο Μακρή.
.........Στο Κυριάκο της σκήτης της Αγίας Άννης υπάρχει κώδικας του 18ου αιώνα με ακολουθία, υπό Νήφωνος ο πρώτος κανόνας και υπό Ιερεμίου ο δεύτερος.
.........Το 1723 τύπωσε ακολουθία προς τον όσιο ο συνθέτης της μητροπολίτης Ναυπάκτου Νεόφυτος. Πλήρη πανηγυρική ακολουθία συνέταξε και ο μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης. Με τον βίο του ασχολήθηκαν αρκετοί. Εκτενέστερη έκδοση του βίου του θαυμαστού αυτού Αγίου μπορεί κανείς να βρει εδώ

 Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. ἀ’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Μητρικῆς ἐκ νηδύος Ὅσιε Μάξιμε, ἐκλογῆς ὡς δοχεῖον ἀνατεθεῖς τῷ Θεῷ, τοῦ θείου γνόφου ὡς Μωσῆς κατηξίωσαι, καὶ τὰ πόρρω προορᾶν, κατὰ τὸν μέγον Σαμουήλ, τοῦ Ἄθω τὸ θεῖον θαῦμα, τῆς Θεοτόκου ὁ μύστης ἡ καὶ πρεσβεύεις Πάτερ ὑπὲρ ἠμῶν.

Μπορείτε να δείτε τους βίους των υπολοίπων Αγίων που εορτάζουν σήμερα εδώ

Πηγή 
Πηγή 

Οι πιέσεις αιρετικών Προτεσταντών στο Π.Σ.Ε. για το θέμα των ομοφυλοφίλων

Του κ.  Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

 

Αρκετές  Προτεσταντικές ομάδες κυρίως, προσπαθούν στα πλαίσια του Π.Σ.Ε., στο οποίο είναι και η πνιγηρή πλειοψηφία, να περάσουν τις υπέρ των ομοφυλοφίλων απαράδεκτες  θέσεις τους. Αυτό το ολίσθημα των ομο-αιτημάτων στο Π.Σ.Ε.,  άρχισε κυρίως από την Καμπέρα, και έγινε πιο έντονη στη Χαράρε, όπου η πίεση από Προτεσταντικές ομάδες για το θέμα των ομοφυλοφίλων, ήταν εντονότερη.

Με τέτοια δεδομένα ποιος είναι ο καρπός της παρουσίας Ορθοδόξων στο Π.Σ.Ε.;  Δεν είναι δυνατό να υπάρξει κανένας διάλογος με τέτοια πολυμέρεια.  Αν πάρουμε για παράδειγμα τη πολυπληθή συμμετοχή των αιρετικών κοινοτήτων των Μεθοδιστών, στο θέμα της ομοφυλοφιλίας, θα παρατηρήσομε ότι υπάρχουν τόσες διαφορετικές θέσεις των Μεθοδιστών μεταξύ τους, που θα ήταν μεγάλη αφέλεια να προσμένει κανείς κάτι από το λεγόμενο ‘’διάλογο’’ με τους Μεθοδιστές στα πλαίσια του Π.Σ.Ε.  Αφού μεταξύ τους οι αιρετικοί αυτοί δεν συμφωνούν, πως μπορεί να γίνει διάλογος μ’ αυτούς; 

Η παλαιότερη επισήμανση του Πατριάρχη Ρωσίας Κύριλλου, πριν γίνει Πατριάρχης, για ‘’άκρα φιλελευθεροποίηση και ριζοσπαστικό εκμοντερνισμό της πνευματικής ζωής’’ σε αρκετές προστεστανικές κοινότητες, ως αιτία της κρίσης της οικουμενικής κίνησης, τη ηθική πτώση την οφειλόμενη στα ‘’πάθη ατιμίας’’ καταδεικνύει. Τα λόγια του Αποστόλου Παύλου, «…πόρνοις, αρσενοκοίταις …και ει τι έτερον  τη υγιαινούση διδασκαλία αντίκειται…» (Α΄Τιμ.1,10), αρκούν για να ερμηνεύσουν τη στάση των αιρετικών αυτών για τα ‘’πάθη ατιμίας’’.

Ενθυμούμαι το ολίσθημα των Αγγλικανών το έτος 2014, με την τέλεση του ‘’μυστηρίου’’ (άπαγε της βλασφημίας), όπως έγραφαν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για το ανοσιούργημα αυτό σε αγγλικανικό ναό στο Μπόρνμουρθ, την οποίαν η ‘’Guardiann’’ χαρακτήρισε ‘’ιστορική μέρα’’. Αγγλικανοί μέχρι και βλάσφημη ‘’ακολουθία’’ του γάμου των ομοφυλοφίλων συνέταξαν και ως εκ τούτου  η Αγγλικανική κοινότητα αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα διχασμού, μετά και την αποδοχή αρκετών από αυτούς του ‘’γάμου’’ των ομοφυλοφίλων.

Θα πρέπει να αναφέρουμε ότι από τα πολλά ατοπήματα που αναφέρονται στο οικουμενιστικό τεύχος «Τhe Ecumenical Review», επίσημο όργανο του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.), είναι και αυτό που αναφέρεται στην βλάσφημη ‘’προσευχή’’ επί ‘’τη ενώσει’’ ομοφυλοφίλων.  Η βλάσφημη ‘’προσευχή’’ επί ‘’τη ενώσει’’ ομοφυλοφίλων, αναφέρεται σε κείμενο Σουηδού θεολόγου και αφορά εισήγηση στα πλαίσια συζητήσεων που διεξάγονται εντός της Σουηδικής λεγόμενης ‘’εκκλησίας’’  για το θέμα τούτο.

Η βλάσφημη αυτή  ‘’προσευχή’’ που δημοσιεύτηκε στο «Τhe Ecumenical Review», επίσημο όργανο  του ‘’Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών’’ (Π.Σ.Ε.), αρχίζει  ως ακολούθως :

 «Θεέ, συ μας δίδεις ζωή.  Προς σε ερχόμεθα με την αναζήτησιν μας δι’ ολοκλήρωσιν και πλήρωμα εις την ζωήν μας.

Eρχόμεθα προς σε με την χαράν μας εις τα ανθρώπινα πρόσωπα, τα οποία δύνανται να αγαπούν έκαστον το έτερον και να μεταμορφώνουν τον κόσμον εν τω φωτί σου. 

Προσευχόμεθα δια…και δια…»*.

‘’Ικετεύουν’’  με την βλάσφημη αυτή  ‘’προσευχή’’  «να μεταμορφώσουν τον κόσμον εν τω φωτί του Θεού» με τις  πράξεις του σκότους;  Πως μπορούν να απευθύνονται στον Ζωοδότη Κύριο, με τέτοια βλάσφημη θρασύτητα;  Ποιο θέλημα θα εκπληρούν;  Φυσικά του πονηρού. Με θρασύτητα εκζητείται στην βλάσφημη αυτή ‘’προσευχή’’ η Θεία βοήθεια, για να ζήσουν με τον ‘’πλησίον των τα πάθη ατιμίας’’ (άπαγε της βλασφημίας). 

Η πρόφαση του ‘’διαλόγου’’ για την παρουσία Ορθοδόξων  στο Π.Σ.Ε., είναι απλά αφελής δικαιολογία.  Ποιος αμφιβάλλει ότι το Π.Σ.Ε. είναι η σύγχρονη Βαβέλ, όπου το μεγαλύτερο μέρος του αποτελείται από τις σύγχρονες αιρετικές παραφυάδες. Αντιλαμβάνεται κανείς το απαράδεκτο και ανώφελο  της συμμετοχής σε τούτη τη σύγχρονη Βαβέλ του λεγόμενου ‘’Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών’’.  Ολοένα ολισθαίνει το Π.Σ.Ε. και οι καρποί αυτής της αλλότριας ‘’συνύπαρξης’’ είναι τα αλλέπάλληλα ολισθήματα. Γιατί η τόση επιμονή για τη συμμετοχή Ορθοδόξων στη σύγχρονη αυτή Βαβέλ;   Εκτός κι αν κάποιοι θεωρούν τις υποτροφίες του Π.Σ.Ε. ωφελήματα.  Έπονται και χειρότερα δυστυχώς  στο βαβέλειο αυτό συνοθύλευμα.

«Τούτο δε γίγνωσκε, ότι εν εσχάταις ημέραις ενστήσονται καιροί χαλεποί» Β΄ Τιμ.3,1, «έσονται γαρ οι άνθρωποι…ανόσιοι» Β΄ Τιμ.3,2, «φιλήδονοι μάλλον ή φιλόθεοι» Β΄ Τιμ.3,4. 

 

*Από το Περιοδικό «Όσιος Γρηγόριος» (Τεύχος Αρ. 38) που κάνει αναφορά στη βλάσφημη αυτή ‘’προσευχή’’. 

Πηγή 

Φοβερή ὀπτασία εὐλαβεστάτου Ἱερέως!

   

ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

 ( Πρωτοπρεσβύτερου Στέφανου Κ. Ἀναγνωστόπουλου )

Ἀπόσπασμα ἀπό τό ὁμώνυμο βιβλίο

  Ὅταν ἤμουν ἐφημέριος στόν Ἅγιο Ἀθανάσιο Εὐόσμου Θεσσαλονίκης, μοῦ εἶχαν διηγηθῆ μία φοβερή ὀπτασία ἑνός εὐλαβεστάτου Ἱερέως, τήν ὁποία ἀξιώθηκε νά δῆ ἐν ἐκστάσει ψυχῆς, στό δωμάτιό του, ἐνῶ διάβαζε μέ πολλή κατάνυξι τίς Εὐχές τῆς Θείας Μεταλήψεως, διότι σέ λίγο θά πήγαινε στόν Ναό του, γιά νά  λειτουργήση.

     Ξαφνικά βλέπει τόν ἑαυτό του νά βρίσκεται μέσα στήν Ἐκκλησία καί μάλιστα ἱερουργοῦντα. Κατά τόν Καθαγιασμό τῶν Τιμίων Δώρων «εἶδε» μέ τά μάτια τῆς ψυχῆς του μιά ὑπέρλαμπτρη στήλη οὐρανίου φωτός νά καλύπτη τά Τίμια ἁγιασθέντα Δῶρα καί ταυτόχρονα ἕνα Βρέφος, ἑνός περίπου ἔτους, νά ἐμφανίζεται ξαπλωμένο μπροστά ἀπό αὐτά μέ τόση ἐκθαμβωτική ἀκτινοβολία, πού ξεπερνοῦσε κι αὐτή τή λάμψι τοῦ ἡλίου. Τόν δέ ἑαυτό του τόν «εἶδε» νά λαμπροφορῆται ἀπό τίς θεϊκές ἀκτῖνες τοῦ Θείου Βρέφους.

    

 Καί ἦλθε ἡ φοβερή στιγμή τῆς Θείας Κοινωνίας. Καί τότε -ὧ, τοῦ παραδόξου θαύματος!- ὁ ἱερεύς ἀσπάσθηκε τό Θεῖον Βρέφος κι Ἐκεῖνο τόν Ἱερέα. Εὐθύς ἀμέσως τοῦ ἐφάνη…μήπως τρελλάθηκε; μήπως πλανήθηκε;…Ὄχι! Τοῦ ἐφάνη ὅτι ἔτρωγε τό Θεῖον Βρέφος, ἀλλά καί τό Βρέφος Ἰησοῦς Χριστός κατέτρωγε τόν Ἱερέα, ὁ ὁποῖος ἐχριστοφορεῖτο καί ἐθεώνετο λαμπροφόρως, ἐνῶ παρέμειναν καί οἱ δύο τελείως ἀκέραιοι!...

     Ξαφνικά ἀκούει τήν γλυκύτατη φωνή τοῦ Θείου Βρέφους νά λέγη: «Τοῦτο ἐστί τό Σῶμα μου…καί τοῦτο ἐστί τό Αἷμα μου…εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν»! Καί εὐθύς ἀμέσως ἐν μέσῳ οὐρανίων ἀκαταλύπτων ψαλμωδιῶν ἀπό μυριάδες ἀγγελικές φωνές ὁ Δεσπότης Χριστός καί Θεός καί Σωτῆρας τοῦ κόσμου, ἀγκαλιάζει τόν Ἱερέα καί ἀναλαμβάνεται μαζί του εἰς τούς οὐρανούς…

     Ἀνήρχοντο ἀκολουθούμενοι ἀπό τίς χιλιάδες ψυχές «ζώντων τε καί κεκοιμημένων» πού μνημονεύθησαν κατά καιρούς στήν Ἱερά Πρόθεσι ἀπό τόν ἐν λόγῳ ἁγιασμένο παππούλη.

     Κατόπιν ὅλων αὐτῶν ὁ εὐλαβέστατος Ἱερεύς «ἐλθών εἰς ἑαυτόν» καί μή ἀντέχοντας τήν θεία εὐφροσύνη τῆς ἀκαταλήπτου θεωρίας, ἔπεσε κάτω σχεδόν λιπόθυμος. Καί ἀπό ὅ,τι εἶπαν, φαίνεται ὅτι ἀδιαθέτησε γιά μέρες πολλές…

     Τό τί ἔγινε μετά δέν ἔμαθα. Οἰκτείρω ὅμως τόν ἑαυτό μου, πού ἀδιαφόρησα νά μάθω περισσότερα γιά τόν εὐλογημένο ἐκεῖνον Ἱερέα. Νά ψάξω νά τόν βρῶ, γιά νά πάρω τήν εὐχή του.

 

Πηγή