Δευτέρα, 26 Φεβρουαρίου 2018

Αρχιμ. Γρηγόριος Καθηγούμενος Ι.Μ. Δοχειαρίου: Οι διαολοστέλλοντες και οι διαολοσταλμένοι (Διαβάστε το οπωσδήποτε!)

Εικόνα από εδώ

 
ΟΙ ΔΙΑΟΛΟΣΤΕΛΛΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΑΟΛΟΣΤΑΛΜΕΝΟΙ
 
Αρχιμ. Γρηγόριος, Καθηγούμενος Ι.Μ. Δοχειαρίου Αγίου Όρους
 
Δυστυχῶς, στὸν χῶρο μας δὲν ἔλειψε ποτὲ αὐτὴ διπλὴ «εὐχή». Δὲν γνωρίζω γιατὶ, ἀλλὰ οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ τὸ πρωὶ μέχρι τὸ βράδυ χρησιμοποιοῦν αὐτὲς τὶς ἄσχημες εὐχές. Στὴν ἀγορά, στοὺς δρόμους, στὰ σπίτια, στὰ σχολεῖα, γιατὶ ὄχι καὶ μέσα στὴν Ἐκκλησία. Σὲ ποιά αὐλή σχολείου δὲν θὰ ἀκούσης τὰ παιδιὰ νὰ τὴν χρησιμοποιοῦν καὶ κανεὶς δὲν βρίσκεται νὰ τοὺς κλείση τὸ στόμα. Καὶ στὴν βουλὴ τῶν Ἑλλήνων εἶναι τὸ ρεφραὶν γιὰ πολλὰ πράγματα. Μερικοὶ λὲς καὶ τὸ περιμένουνε, γιὰ νὰ φρενάρουν στοὺς ἐκνευρισμούς τους. Λὲς καὶ τὸ ζητᾶνε νὰ πορευθοῦν αὐτὸν τὸν δρόμο. Ἡ εὐθύνη δὲν εἶναι μόνον τοῦ ἀποστέλλοντος ἀλλὰ καὶ τοῦ ἀποστελλόμενου, γιατὶ προκαλεῖ, νὰ τὸν φέρη τὸν ἄλλον σὲ τέτοιο σημεῖο ποὺ νὰ ἀναγκαστῆ νὰ τὸν ἐξαποστείλη.
Καὶ τὸ φασόλι ποὺ τρῶμε εἶναι ἐξαποστελλόμενο καὶ ἡ ντομάτα καὶ τὸ κολοκύθι τὸ ἀθῶο καὶ κάθε ζαρζαβατικό. Καὶ ὁ μυλωνᾶς καὶ τὸ αὐλάκι του· καὶ ὁ ἀγωγιάτης καὶ τὸ ἀγώγι· καὶ ἡ βάρκα καὶ ὁ σκαρμὸς καὶ τὸ κουπί· καὶ τ᾽ ἀλέτρι κι ὁ ἀλετρᾶς· καὶ τ᾽ ἀμπέλι κι ὁ ἀμπελουργός… Γι᾽ αὐτὸ καὶ οἱ ἅγιοι πατέρες μᾶς συνιστοῦνε «Μὴ πιῆς νερό, προτοῦ κάνης τὸν σταυρό σου καὶ μὴν ἐξέρχεσαι τοῦ σπιτιοῦ σου χωρὶς νὰ σταυροσημειοῦσαι».

 Καὶ τὸ ἅγιο Γεροντικὸ λέγει ὅτι μοναχὴ μπῆκε στὸν κῆπο καὶ χωρὶς νὰ κάνη τὸν σταυρό της ἔκοψε μαρούλι κι ἔφαγε καὶ δαιμονίσθηκε. Κι ὅταν ὁ καλὸς παπᾶς τὴν διάβαζε, ὁ πειρασμὸς εἶπε: «Δὲν φταίω ἐγώ· ἐγὼ καθόμουν πάνω στὸ μαρούλι κι ἔκοψε τὸ φυτὸ καὶ μ᾽ ἔφαγε».
Θυμᾶμαι στὸ χωριό μου τὰ φαράγγια νὰ ἀντιλαλοῦν αὐτὴν τὴν βλαστημιά. Εἶδα ζῶα ποὺ τρελάθηκαν. Εἶδα ἀνθρώπους ποὺ πῆγαν καὶ δὲν ξαναῆρθαν.
 
Δυστυχῶς σήμερα οἱ περισσότεροι εἶναι γιὰ κεῖ. Καὶ ἡ μάννα ποὺ τοὺς γέννησε δὲν φείδεται τῆς κακῆς αὐτῆς εὐχῆς. Δὲν ξέρω γιατὶ ἡ κακὴ αὐτὴ εὐχὴ βάζει τὸν κάθε κατεργάρη στὴν θέση του. Φαίνεται ὅτι εἶναι πόθος τοῦ διαβόλου νὰ δέχεται τὰ παιδιά του μὲ δυνατὴ φόρα νὰ προσκολλοῦνται στὴν ἀγκαλιά του.
– Μάννα, πατέρα, τὰ θρέμματά σου στὸν Χριστὸ νὰ τὰ ἐξαποστέλλης.
– Μὰ μὲ προκαλοῦνε.
Σπάνια νὰ ἀκούσης σήμερα γιαγιά, μάννα «στὴν εὐχὴ τοῦ Θεοῦ νὰ πᾶς, παιδί μου». Τὴν ὁλόκαρδη κι ὁλόψυχη αὐτὴν εὐχὴ σπάνια τὴν ἀκοῦς. 
 
Πατώντας ΕΔΩ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου